Hoe we het kloppend houden

Op elke 100 regels spel zijn er bijna 60 regels tests

Bij de release bevatte de code 270 testbestanden, met daarin 2.614 tests en 8.933 losse controles. Dat is 56 regels test op elke 100 regels spel. De volgende update heeft 353 bestanden en 60 regels op elke 100 volgende update. De tests groeiden sneller dan het spel: op de tweede dag van het bouwen waren ze 12% van de omvang ervan.

De meeste zijn niet de gebruikelijke kleine controles op één functie. Veel ervan leggen een echte pagina neer, gebruiken er een echt stuk gereedschap op, laten de simulatie een paar seconden draaien en lezen wat er gebeurde. Hun namen zijn zinnen die je aan de keukentafel zou kunnen nagaan: “een klap plet een tomaat maar geen banaan; een deegroller die hard neerkomt, laat een sinaasappel barsten maar geen appel”. Ongeveer twee op de drie testbestanden laten de echte engine stappen zetten.

In een test beweegt de simulatie in vaste stappen, meestal een zestigste seconde, nooit op de klok. Zo krijgt een drukke computer precies hetzelfde antwoord als een rustige. Een snelle laag laat de zevenhonderd of zo tests weg die langer dan een seconde duren, voor gebruik tijdens het werk. De volledige run voegt een typecontrole van elk bestand toe, een productiebuild en een run in de browser, in Chrome.

Hier is een naad, eerlijk getoond. De controles draaien op onze eigen computers. Er is geen aparte buildserver die een release weigert, dus een mislukte wijziging buiten het spel houden is een werkregel die we met de hand bewaken. Echte telefoons en tablets worden ook met de hand geprobeerd: de automatische runs gebruiken een Chrome op de computer, plus één test van het aankoopverloop op een iPhone-simulator.

Verander één spikkeltje van een testpagina en een controle mislukt, en bijna elke bewuste wijziging komt met een notitie

Sommige testpagina’s zijn vastgepind. Een drukke pagina wordt bewerkt door een hele reeks gereedschappen, en aan het eind worden de velden ervan teruggebracht tot een vingerafdruk van acht tekens. Als verf, water of olie op die pagina anders uitkomen, al is het maar in één cel met één bit van de velden die hij dekt, verandert de vingerafdruk en mislukt de test.

Gedrag verandert wel met opzet. Dan wordt de vingerafdruk bijgewerkt, en de notitie ernaast zegt wat er veranderde en waarom, vaak met wat de vingerafdruk zou zijn als het nieuwe gedrag uit stond. Over de hele levensduur van deze bestanden kwamen 108 van de 112 wijzigingen aan een vingerafdruk met een notitie in dezelfde wijziging. Op volgorde gelezen zijn de notities een logboek van de natuurkunde van het spel: “de korrels van een pigment rijden met de waterstroom mee naar een drogende rand”.

Een vingerafdruk zegt “zoals eerst”. Hij kan niet zeggen “juist”: daarvoor zijn de scènetests. En die controleren vooral gedrag dat een kind zou herkennen, geen getallen uit de echte wereld.

Hetzelfde idee, tot op de bit, bewaakt een aantal beloften die je per ongeluk makkelijk breekt:

• Opgenomen spel, afgespeeld vanaf een bewaard moment, eindigt op precies dezelfde pagina. Zonder de opgenomen willekeurige getallen en klok gaat het een andere kant op, en dat controleert de test ook.

• Een sprong in de tijd geeft dezelfde pagina bij drie detailniveaus, elk met een eigen werkbudget.

• Het meetpaneel openen verandert niets op de pagina.

• De beelddata die tegel voor tegel worden verstuurd, zijn precies wat het opnieuw inpakken van de hele pagina zou versturen.

• Ongedaan maken met kleine verschillen zet precies terug wat hele kopieën deden.

• Spiegel de pagina en de wind spiegelt mee, tot op de bit.

Het beeld wordt belicht vanuit de eigen getallen van de simulatie, zodat het licht en het water dezelfde hoogtes lezen

De simulatie maakt geen beeld. Ze houdt een stapel getallen bij voor elk plekje op het papier, elk ongeveer een halve millimeter breed: hoeveel kleur er is ingetrokken, hoe nat het is, hoe dik de ketchup ligt, hoe heet en hoe verkoold. Elk beeld zet een klein programma op de grafische chip die getallen om in een belicht oppervlak voor elke pixel op het scherm.

Kleur wordt bewaard zoals licht erdoorheen gaat. Elk plekje slaat op hoe sterk het rood, groen en blauw opneemt, en het papier schijnt erdoorheen als e tot de macht min dat. Twee lagen waterverf over elkaar tellen hun absorbantie op, dus geel over blauw geeft groen, zoals bij glacislagen. Dat is de wet van Beer-Lambert ^{Swinehart 1962}, waarvan we na het bouwen ontdekten dat hij ons model beschreef, in drie kanalen. Echte verf verstrooit ook licht ^{Kubelka 1931}; dat laat het spel weg.

Het papier heeft echt reliëf. Een deuk van een hard aangedrukt potlood, de verhoogde omtrek van een kleurplaat, de golven waarin nat papier opdroogt, een klodder ketchup en een plas erbovenop tellen allemaal op tot één hoogte. Het licht leest die hoogte om hellingen te schaduwen, korte slagschaduwen te werpen en holtes donkerder te maken. Het water leest dezelfde deuken en omtrekken, dus volgens de code loopt het een groef in en blijft het binnen een verhoogde lijn. Een potloodgroef is wel ondiep, en in het spel zie je die niet, en ook geen water dat erin loopt. Een klodder ketchup of dikke verf laat zijn reliëf duidelijk zien.

Glans volgt ook de hoogte. Een glanzend oppervlak kaatst de lamp alleen terug waar het ernaartoe kantelt, dus een grote, vlakke plas heeft midden in bijna geen glanslicht, en zijn randen en rimpelingen glanzen. Eén keer gieten trekt binnen een seconde of twee in, voordat het dat kan laten zien. Nat papier wordt donkerder, en alleen papier dat helemaal doorweekt is, begint te glanzen.

De korrel van het papier is ruis die één keer per vel wordt gemaakt: een fijne ruwheid plus langere vezels. Nat papier golft op terwijl het doorweekt en wordt bij het drogen nooit helemaal vlak, omdat zijn golven stoppen met krimpen bij een lage bodem in plaats van plat te worden. Een strijkijzer of een deegroller drukt ze plat. Brand een gat en de geschilderde houten tafel komt erdoorheen.

Elk voorwerp op tafel is een schildering, en nieuwe tekencode moet zeggen waarom

Alles wat als voorwerp op het papier ligt, is een schildering: een beker, een tandenstoker, een fles, de poes. Dingen op tafel zijn recht van boven geschilderd, zoals een kaart ze laat zien, in één gouachestijl met warm licht van linksboven, dezelfde kant als de lamp in het grafische programma. Gereedschap in je hand is van opzij geschilderd, want zo zie je het als je het vasthoudt.

Elke schildering begint als een gegenereerd beeld, gemaakt met een beeldmodel in één gedeelde stijl, met de eigen kunst van het spel als leidraad en het plankpictogram van het gereedschap ernaast, zodat het ding in je hand het ding op de plank is. Elk ervan wordt op het oog uitgekozen. Scripts maken het daarna schoon, snijden het in spritesheets en meten dingen zoals waar een tuitje naartoe wijst uit de verf zelf. Delen die een kleur aannemen, worden een eigen laag, zodat één schildering van een waskrijtje voor elke kleur waskrijt dient.

Een ding wisselt van schildering als het van toestand wisselt. In het uitgebrachte spel betekent dat ingeknepen flessen, een tandenstoker die rechtop staat, gebroken en in stukken, klemmen open en dicht, en de houdingen van elk dier. De volgende update voegt er meer toe, zoals flessen die op hun zij liggen, en ballen waarvan de vlakken komen van de echte vorm van een voetbal volgende update.

Twee regels houden het zo. Iets waarvan de schildering nog niet binnen is, tekent niets tot die er is, en een gereedschap waarvan de kunst niet af is, blijft van de plank. En een test leest alle tekencode aan de schermkant: elke functie die vormen of tekst tekent, moet op een lijst staan, met de reden waarom het geen voorwerp is. De volgende update voegt de functies toe die pixels schrijven volgende update. Vloeistoffen, vuur, schaduwen, licht, kabels, hulplijnen en de tekentjes op de knoppen blijven met opzet code.

Dieren zijn schilderingen die buigen. Het lijf van een poes is één schildering van bovenaf, gespannen over een net dat haar botten volgt, zodat ze draait en zich uitrekt zonder naad. Haar poten en staart zijn eigen geschilderde stukken, en een nieuwe houding vloeit in vanuit een andere schildering.

Eén test kan een deegroller, een potlood of een bewaard plaatje volgen door lagen die het hele spel deelt

Elk van deze loopt van iets wat een kind doet, door een laag die veel systemen delen, naar wat er volgt. Een test legt elk ervan vast.