Dun, plakkerig en vettig

Elke cel houdt een diepte bij, een kleur bewaard als absorbantie maal hoogte (zodat smurrie mengt als verf en er niets wordt gemaakt of verloren), hoeveel ervan is gestold, en één materiaal. Het oppervlak dat elke cel vergelijkt, telt de eigen deuken en golving van het papier mee, dus de hobbels van het papier sturen elk stroompje.

De uitgebrachte regel is een hoogtediffusie met een dode zone: voorbij de zwichtgrens van het materiaal groeit de stroming met de extra helling, geschaald met hoe dun het is, en onder een dun laagje stroomt niets. Een stabiliteitsplafond zorgt dat de expliciete stap niet doorschiet. De beweeglijkheid daalt naarmate smurrie stolt en haar zwichtgrens stijgt, dus een drogende saus wordt stijver volgens dezelfde regel.

volgende update Pasta’s testen de grootte van de helling in plaats van elke kant apart. Recht langs één kant is dit de oude regel, en een goedkope vroege uitgang houdt cellen in rust bijna gratis. Een test houdt hoopjes gesmolten ijs, eiwit en slijm rond tot op een paar procent, waar een ruitje er √2 naast zou zitten. Vetten op het papier en de drijvende laag testen nog per kant.

volgende update Dunne vloeistoffen stromen door virtuele buizen met de echte g van water en een stroperige rem die de poiseuillestroming in een dunne film volgt. De duw heeft een plafond voor de stabiliteit, en bij een schone vloeistof wint het plafond, dus g bepaalt de snelheid niet: een echte golf op 3 mm water loopt met ongeveer 17 cm/s, die van het spel veel langzamer. Viscositeit remt ze wel af. Buizen als techniek zijn in lijn met ^{O'Brien 1995}; het idee van de zwichtgrens is mee gevormd door ^{Liu 1989}, een binghamachtige pasta in een hoogteveld.

Per cel houdt één getal het deel van de drijvende olie bij dat door de laag eronder is geklopt. Alles wat de pagina bewerkt (een vinger, wind, een spat) laat een gegeven achter van hoe hard er werd geroerd, en het deel klimt naar wat het aanwezige water kan opnemen, sneller waar er een emulgator bij de hand is. Hoeveel emulgator er is, van het eigeel, de eigen rij van de olie of zeep, bepaalt hoeveel olie het kan vasthouden. Waar het niet alles kan vasthouden, zakt het deel in een vast tempo terug, sneller naarmate het verder tekortschiet.

Stijfheid komt uit het aandeel olie, φ = olie/(olie + water), in de stroming van de onderste laag: voorbij een bepaalde pakking loopt de emulsie steeds minder vrij, en helemaal gepakt blijft ze staan. Dat is hetzelfde vastlopen dat echte mayonaise stijf maakt, teruggebracht tot één helling.

Automatische tests leggen beide uitersten vast: geroerd eigeel en olie blijven twee minuten romig met bijna geen olieverlies, azijn en olie worden helder, olie die ongeklopt op eigeel blijft liggen, blijft een laag, een beetje olie in melk zakt nog in en veel olie blijft staan. Blijven staan wordt getest op melk met de emulsie door de test ingesteld; geen test klopt een eigeel en meet daarna of het blijft staan.

Elke sleep wordt een rij kleine duwtjes langs de haal. Elk duwtje neemt een deel van wat onder de voetafdruk ligt, meer bij het midden en meer van zacht spul, en legt het een stukje verder neer, glad verdeeld over buurcellen zodat een schuine haal geen trapjes maakt. Een vlak oppervlak ploegt alleen wat zijn vorm houdt. Een zacht oppervlak rijdt over een deel van de film, afhankelijk van hoe hard het is en hoe goed het spul hecht, en laat lichte strepen langs de haal achter. Daarna zakt een pasta terug tot een helling die haar zwichtgrens kan houden. Oobleck loopt vast naar hoe snel de duw is voor zijn grootte, dus een hamer treft iets vasts en een langzame druk zakt erin weg. Een test controleert dat de film die achterblijft van het materiaal afhangt, dat de strepen langs de haal lopen, en dat er niets wordt gemaakt of verloren. Duwen in een hoogteveld zoals dit is mee gevormd door ^{Sumner 1999}.

Een punt verplaatst de vloeistof met een stroomfunctie langs zijn pad: hij sleept mee wat dichtbij is en stuurt verder weg een zachte terugstroming. De stroming door elk zijvlak is een verschil van de stroomfunctie op zijn hoeken, dus ze is per constructie divergentievrij, en niets kan zich ophopen of verdwijnen. Een marmerdruppel gebruikt de puntbron van het wiskundige marmeren: elk plekje van de film op straal r schuift naar √(r² + a), waarbij a de eigen oppervlakte van de druppel gedeeld door π is, dus de oude ringen maken precies de ruimte die de nieuwe druppel nodig heeft. Een test controleert dat de ringen concentrisch blijven met hun kleuren bewaard, en dat kammen de hoofdkleur van elk plekje houdt met heel weinig modder.

Tegels zijn wakker, kruipend of tot rust gekomen. Kruipende tegels worden minder vaak doorgerekend, tot rust gekomen tegels alleen af en toe bekeken, en lege bijna nooit, binnen een tegelbudget per beeld dat kleiner wordt met het detailniveau. Traag plaatselijk werk (intrekken, vlekken, drogen) haalt met een gesloten formule in als een tegel aan de beurt is; een test houdt de vlek van ketchup bij het laagste detail dicht bij wat vol detail geeft.

WebAssembly-tweelingen van de lussen voor smurrie, de drijvende laag, Marangoni en duwen, met de hand geschreven in AssemblyScript en werkend in het eigen geheugen van de simulatie. Smurrie, duwen en Marangoni zijn bit voor bit gelijk aan hun JavaScript, elk vastgelegd in een eigen test; de drijvende laag komt overeen tot op afronding. Gemeten toen elk erin kwam: duwen 2,6–2,9× sneller dan JS met olie op de pagina; de drijvende laag 2,2–2,4× minder tijd, in totaal 30–35% minder per tik; Marangoni op melk met 12 druppels en 2 van zeep, van 2,8–3,0 ms per tik naar 1,5–1,7 ms bij 432 × 324. Van deze vier gebruikt in het uitgebrachte spel alleen de drijvende laag SIMD. Sprongen in de tijd draaien dezelfde stromingsrondes in plakjes, met hetzelfde tegelbudget op elk apparaat, dus een trage tablet krijgt dezelfde pagina.