Aplikacja edukacyjna dla dzieci? Czego uczy Professor Oops

Dla rodziców i nauczycieli

Tak, uczą się. Odkrywają prawdziwą naukę i układają własne plany

Dwie rzeczy naraz. W zabawie dzieci odkrywają prawdziwą naukę: sok z czerwonej kapusty różowieje od octu, soda oczyszczona musuje, czarny tusz rozdziela się na mokrym papierze na kolory. A ponieważ gra nie stawia żadnych celów, dzieci wybierają własne, próbują i próbują jeszcze raz.

Graj za darmo w przeglądarce Jaką naukę odkrywają

Bez celów i punktów
Prawdziwe kuchenne eksperymenty
Eksperymenty do zrobienia naprawdę

Malowana ilustracja: troje dzieci i malarz przy stole w klasie, z sokiem z czerwonej kapusty w różowej, fioletowej i zielonej szklance oraz lupą.

Ani kurs, ani quiz: kartka papieru, na której dzieją się prawdziwe rzeczy

Professor Oops to aplikacja do rysowania i malowania dla dzieci w wieku ok. 4–10 lat, w której kartka zachowuje się jak prawdziwy papier: farba się rozlewa, keczup chlapie, rysunek można upiec i zamrozić, a prawdziwe kuchenne eksperymenty dzieją się na ekranie.

Nie ma w niej lekcji, poziomów ani quizów i nie obiecujemy lepszych ocen. Możemy za to pokazać, co dziecko naprawdę w niej robi i co po drodze odkrywa. To dwie połowy: nauka, na którą trafia przy okazji, i sama zabawa, która nie ma innego celu niż ten, który dziecko samo wybierze.

Połowa pierwsza: nauka

Paćkając się, odkrywają, jak działa świat

Każdy materiał działa według zasad prawdziwego, więc to, co dziecko odkryje na ekranie, sprawdza się też w kuchni. Sześć odkryć, które wracają raz po raz:

Malowana ilustracja: malarz wlewa fioletowy sok z czerwonej kapusty do rzędu szklanek, w których kolor przechodzi od różu przez fiolet i niebieski do zieleni; obok cytryna i soda oczyszczona.

Sok z czerwonej kapusty odróżnia kwaśne od mydlanego

Fioletowe paski różowieją od octu, a od sody oczyszczonej albo mydła robią się niebieskie, potem zielone. To wskaźnik kwasowo-zasadowy: pierwszy krok do skali pH.

Malowana ilustracja: malarz wylewa czerwony ocet na kupkę sody oczyszczonej na tacy, a ta musuje i wyrasta w różową pianę.

Ocet na sodzie oczyszczonej musuje

Nakapuj octu na kupkę sody oczyszczonej, a zacznie się pienić, popłynie jak lawa i będzie się po drodze zużywać. Z cytryną też działa: z każdym kwasem.

Malowana ilustracja: paski papieru i filtr do kawy w szklankach z wodą, w których kropki czarnego flamastra rozeszły się w niebieskie, różowe i żółte pasy; malarz przygląda się z bliska.

Czarny tusz to mieszanka kolorów

Kropla wody na kropce czarnego flamastra wędruje przez papier i zasycha w niebieski pierścień, różowy pasek i żółty środek. To chromatografia bibułowa.

Malowana ilustracja: malarz dotyka mleka na talerzu patyczkiem higienicznym z płynem do naczyń, a czerwony, niebieski, żółty i zielony barwnik spożywczy wiruje na boki.

Płyn do naczyń sprawia, że mleko tańczy

Dotknij mleka płynem do naczyń, a barwnik ucieka: płyn obniża napięcie powierzchniowe i powierzchnia odpływa od niego.

Malowana ilustracja: malarz przez lupę ogląda chleb i truskawkę z puszystymi plamkami pleśni; obok kalendarz z trzema skreślonymi dniami.

Pleśń potrzebuje jedzenia, wilgoci i czasu

Zostaw jedzenie na trzy dni, a wyrośnie na nim pleśń, ale nie na samym papierze. Sól ją powstrzymuje, ocet zabija.

Malowana ilustracja: malarz pokazuje złotobrązowe serce i gwiazdę, które pojawiły się na papierze po prasowaniu; obok żelazko, połówka cytryny i patyczek higieniczny.

Ciepło zmienia niektóre rzeczy na zawsze

Napis sokiem z cytryny znika po wyschnięciu i wraca brązowy pod żelazkiem. Ciepło zmienia zawarty w nim cukier i tego już nie da się odwrócić.

I mnóstwo innych rzeczy, na które trafiają bez żadnej lekcji

Topnienie i krzepnięcie. Czekolada topi się pod żelazkiem i znowu zastyga, lody w zamrażarce znowu twardnieją, a jajko w piekarniku ścina się na biało na zawsze.
Olej i woda. Olej pływa po wodzie jak złota warstewka. Wmieszany w żółtko zmienia się w majonez, który się nie rozwarstwia.
Nasiona potrzebują wody. Nasiona chia na mokrym papierze kiełkują; na suchym po prostu czekają.
Dźwięk to drgania. Głośnik wprawia kartkę w drgania, a sól zbiera się na liniach, które się nie ruszają.
Mrówki idą po śladzie. Zostaw coś słodkiego, a przyjdą mrówki. Przez linię z octu albo sody oczyszczonej nie przejdą.
Bezpieczeństwo bez ryzyka. Ogień oraz wybielacz zmieszany z octem zdarzają się tylko na ekranie, a gra mówi, dlaczego nigdy nie próbuje się tego naprawdę.

Wszystkie eksperymenty Strony o bezpieczeństwie

Malowana ilustracja: malarz kuca przy piekarniku i patrzy, jak rysunek kredkami rumieni się w środku; obok foremka do lodu i cytryna.

Nikt niczego nie tłumaczy z góry. Próbują, patrzą i zastanawiają się dlaczego

W grze nic nie jest wyjaśniane z góry. Dziecko wylewa, kapie i czeka, widzi, co się dzieje, i zmienia jedną rzecz: mokry papier czy suchy, jedna kropla płynu do naczyń czy pięć, z solą czy bez. Tak właśnie działa nauka: zaciekawić się, zgadnąć, spróbować i spojrzeć jeszcze raz.

A potem pada najlepsze pytanie: czy tak by było naprawdę? Wiele z tych eksperymentów ma na tej stronie swoją prawdziwą wersję, z listą potrzebnych rzeczy i tym, na co uważać, więc odpowiedź można sprawdzić przy kuchennym stole.

Eksperymenty do zrobienia naprawdę

Połowa druga: swobodna zabawa

Gra nie stawia żadnych celów. Więc dzieci stawiają własne

Nie ma poziomów, punktów, stopera, gwiazdek ani złych odpowiedzi. Dziecko otwiera kartkę i samo decyduje, czym będzie dzisiaj: mapą skarbów, wulkanem, portretem kota albo sprawdzeniem, co się stanie, gdy wszystko trafi do piekarnika. Ta swoboda to nie dziura w projekcie. To jest właśnie projekt.

Własne plany

Wymyślić plan, zmienić go w połowie i dokończyć (albo nie): to wszystko należy do dziecka. Nikt tego nie ocenia.

Tu nie ma porażek

Rysunek, który „nie wyszedł”, po prostu staje się nowym rysunkiem. Cofnij zabiera ostatnie kroki, a nowa kartka jest jedno stuknięcie dalej.

Jeszcze raz i jeszcze raz

Nic ich nie pogania. Mogą dziesięć razy upuścić tego samego kleksa, żeby zobaczyć, czy znów stanie się to samo. A to jest właśnie sprawdzanie.

Po swojemu

To przede wszystkim aplikacja do malowania: akwarela, która rozlewa się na mokrym papierze, świecówki, flamastry, keczup. To, co stworzą, należy do nich i mogą to zachować w Moich rysunkach.

Przyczyna i skutek

Wszystkie narzędzia działają na tym samym papierze, więc wszystko może spotkać wszystko. „A co, jak włożę akwarelę do zamrażarki?” zawsze ma odpowiedź.

Razem

Dwoje dzieci może malować naraz na jednym tablecie. Dzielą wybrane narzędzie, więc muszą się dogadać co do planu.

Dlaczego swobodna zabawa się opłaca: co mówią badania

Wolimy odesłać cię do badań, niż składać wielkie obietnice od siebie. Trzy prace, które warto znać:

Zabawa to nie fanaberia. Tak ujmuje to Amerykańska Akademia Pediatrii (American Academy of Pediatrics) w raporcie The Power of Play (Yogman i in., Pediatrics, 2018): zabawa rozwija umiejętności, dzięki którym dzieci planują, skupiają uwagę i dążą do celu, a raport prosi pediatrów, by ją zalecali.
Pokazanie, jak coś działa, może zawęzić to, co dzieci odkryją. W eksperymencie z przedszkolakami (Bonawitz i in., Cognition, 2011) dzieci, którym pokazano jedną rzecz, jaką potrafi nowa zabawka, trzymały się głównie tej jednej rzeczy. Dzieci, którym niczego nie pokazano, więcej badały i odkryły więcej z tego, co zabawka potrafi.
Odkrywanie działa najlepiej z odrobiną pomocy. Przegląd 164 badań (Alfieri i in., Journal of Educational Psychology, 2011) wykazał, że odkrywanie całkiem na własną rękę dawało gorsze wyniki niż bezpośrednie nauczanie, ale odkrywanie z odrobiną wsparcia (pytania, informacja zwrotna, prośba o wyjaśnienie) wypadało lepiej niż inne sposoby uczenia. I tu wkraczasz ty.

The Power of Play (Pediatrics, 2018)Bonawitz i in. (Cognition, 2011)Alfieri i in. (J. Educ. Psychology, 2011)

Malowana ilustracja: malarz maluje palcami wielki arkusz pełen odcisków dłoni, plam farby, zawijasów pasty do zębów, brokatu i pękniętego jajka.

Co dodajesz w pięć minut: pytania, nie odpowiedzi

Dziecko świetnie bawi się samo. Jeśli chcesz wycisnąć z tego więcej, wystarczy tyle:

Zapytaj, co robi
Niech opowie o swoim planie. Może zmienić się trzy razy i nic w tym złego.
Poproś, żeby najpierw zgadło
„Jak myślisz, co się stanie, jeśli…?” Zanim poleje się ocet, nie po fakcie.
Zapytaj dlaczego
Po niespodziance: „Jak myślisz, dlaczego tak się stało?” Każda odpowiedź to dobry początek; prawdziwa jest na stronach z eksperymentami.
Zróbcie jeden naprawdę
Wybierzcie jeden eksperyment i zróbcie go razem w kuchni. Potem porównajcie: co było tak samo, a co inaczej?
Podziwiaj, nie poprawiaj
Rozmawiaj o tym, co dziecko zrobiło i czego próbowało, a nie o tym, czy wyszło „dobrze”.

Czym jest, a czym nie jest

Czym nie jest

Kursem z lekcjami i poziomami
Quizem, sprawdzianem czy punktacją
Obietnicą lepszych ocen
Zamiennikiem prawdziwych farb, prawdziwego papieru i prawdziwych eksperymentów

Czym jest

Kartką papieru, na której dzieją się prawdziwe rzeczy
Prawdziwą nauką, którą dzieci odkrywają same
Miejscem na własne plany, gdzie porażka nie istnieje
Furtką do prawdziwego świata: eksperymenty z tej strony mają wersję do zrobienia w twojej kuchni

Dla nauczycieli

W klasie: najpierw wspólnie przewidzieć i zobaczyć, potem zrobić naprawdę

Na tablicy interaktywnej klasa może najpierw przewidzieć i obejrzeć eksperyment, a potem zrobić go naprawdę. Strona dla nauczycieli pokazuje, gdzie eksperymenty pasują do podstawy programowej: od wychowania przedszkolnego, przez edukację przyrodniczą w klasach 1–3, po przyrodę w klasie 4. Każda strona z eksperymentem ma przebieg zajęć, który zmieści się w 30–45 minutach.

Dla nauczycieli

Pytania rodziców i nauczycieli

Czy Professor Oops to aplikacja edukacyjna?

To aplikacja do rysowania i malowania, w której dzieje się prawdziwa nauka. Nie ma w niej lekcji, quizów ani punktów: dzieci odkrywają różne rzeczy w zabawie, a strony z eksperymentami wyjaśniają dlaczego, im i tobie.

Czy nauka w grze się zgadza?

Materiały działają według prawdziwych zasad: sok z czerwonej kapusty zmienia kolor zgodnie z prawdziwą skalą pH, a czarny flamaster rozdziela się na pasy tak jak prawdziwy zmywalny flamaster. Tam, gdzie gra upraszcza, mówimy o tym: rośliny w grze potrzebują na przykład wody, ale nie światła.

Moje dziecko tylko pryska keczupem i wszystko piecze. Czy to też nauka?

Często tak. Paćkanie to sposób, w jaki małe dzieci sprawdzają, co robią różne rzeczy: co jest rzadkie, a co gęste, co wsiąka, co zmienia się w piekarniku. A czasem to po prostu frajda i to też jest w porządku.

Czy mam się bawić razem z dzieckiem?

Dzieci mogą bawić się same. Od czasu do czasu twoje pytanie („jak myślisz, co się stanie?”) i jeden eksperyment zrobiony razem naprawdę dają najwięcej.

Dla dzieci w jakim wieku?

Dla dzieci w wieku ok. 4–10 lat. Najmłodsze uwielbiają kleksy, piekarnik i zamrażarkę; starsze więcej wynoszą z eksperymentów i z tego, dlaczego działają.